Συνέχεια του πολύ πετυχημένου “The Goal”, προσπαθεί να επεκτείνει την επανάσταση που έφερε στην παραγωγή μέσω της Theory of Constraints στο marketing και την Εφοδιαστική. Το πρόβλημα είναι ότι πέρα από το να επαναλαμβάνει τα πλεονεκτήματα που δίνει μια τέτοια μέθοδος όσον αφορά την ελαχιστοποίηση των αποθεμάτων για όλους τους συμμετέχοντες, δεν έχει κάποια δυνατή ιδέα να παρουσιάσει.

Ένα άλλο κομμάτι του βιβλίου έχει να κάνει με τα Thinking Clouds. Τα Thinking Clouds είναι ένα εργαλείο που ανέπτυξε ο Goldratt, το οποιο έχει ως στόχο να βοηθήσει στη συστηματοποίηση της σκέψης και την καταγραφή αντιφάσεων. Ως σκέψη έχει διατυπωθεί και αλλού, αλλά η επιτυχία του Goldratt έχει να κάνει με τον εύστοχο τρόπο που το έχει σχεδιάσει και καθώς το να αποτυπώνει κανείς ένα πρόβλημα σωστά είναι η μισή λύση, η χρήση του εργαλείου αυτού έχει νόημα.

Μελετώ το βιβλίο του Taiichi Ohno, πατέρα του lean και του Toyota Production System, και ήδη ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα βιβλία του χώρου όπως κάθε αρχέτυπη ιδέα από τα είδωλα της. Η αρχή είναι η απλότητα η ίδια.

Κοιτάμε την ακόλουθη timeline, από την παραγγελία στο χρήμα:

Και τη μειώνουμε ελαττώνοντας τις διαδικασίες που δε προσθέτουν αξία. Ακόμα πιο μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο επιχείρησε να αποκαλύψει τις διαδικασίες αυτές: μείωσε τις ανοχές του συστήματος. Με την εξάλειψη των ενδιάμεσων αποθεμάτων κάθε πρόβλημα ήταν καταστροφικό για την παραγωγή και έπρεπε αναγκαστικά να διερευνηθεί. Στην πρότερη κατάσταση τέτοιου είδους προβλήματα κρύβονταν πίσω από την “κουρτίνα” των αποθεμάτων. Τώρα αυτοί που ήταν υπεύθυνοι για το σύστημα έπρεπε να ρωτήσουν τα “5-Γιατί” για να φτάσουν σε ένα ικανό επίπεδο αφαίρεσης μακρία από τις τυχαιότητες και τα επιφαινόμενα της παραγωγής.

Σημείωση: Οι πιο περιπετειώδεις αναγνώστες μπορούν να ψάξουν για ομοιότητες στα 5-Whys και την ανάλυση μέσων-σκοπών (means-ends) του Rasmussen (1986), ή και ακόμα πιο πίσω στα Φυσικά του Αριστοτέλη!

Αναφορές

• Ohno, T. (1988). Toyota Production System. Portland, OR: Productivity Press.
• Rasmussen, J. (1986). Information Processing and Human-machine Interaction. Amsterdam: Elsevier North-Holland.

Το βιβλίο του Bob Emiliani “Real Lean” (2007), είναι μια νέα προσθήκη στη lean βιβλιογραφία. Αποτελεί μια συλλογή από άρθρα της περιόδου 2004-6, και συγκεντρώνει τις σκέψεις του για το θέμα. O Emiliani τονίζει την αρχή “Σεβασμός στους Ανθρώπους” του Ohno, και αντιτίθεται σε πολλές πρωτοβουλίες που ενώ υποτίθεται ότι ακολουθούν τα διδάγματά του, το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι προχωρήσουν σε μειώσεις προσωπικού. Ο Emiliani έχει μελετήσει εκτενώς τη βιβλιογραφία του επιστημονικού management, αλλά στο βιβλίο αυτό δε φαίνεται να προσφέρει κάτι καινούριο, και όπου το προσπαθεί (πχ στο κεφάλαιο 6 όπου επιχειρεί μια αντιστοίχηση lean και μουσικής) αποτυγχάνει. Τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του βιβλίου είναι κάποιες αναφορές, όπως αυτή του Ohno για τους κινδύνους που κρύβουν τα πληροφοριακά συστήματα και η υπερπληροφόρηση (η έμφαση δική μου):

We use the computer freetly, as a tool, and try not to be pushed around by it. But we reject the dehumanization caused by computers and the way they can lead to higher costs… we want information only when we need it… An industrial mind must be very realistic… (p.48). In business, express information must be supressed.(Ohno, 1988)

Πέρα από αυτό όμως, όποιος θέλει να μελετήσει τη φιλοσοφία και την πρακτική του lean, μπορεί να απευθυνθεί στα ίδια τα γραπτά του Ohno ή στο πολύ καλύτερο βιβλίο των Womack & Jones (2003).

Αναφορές

• Emiliani, B. (2007). Real Lean: Understanding the Lean Management System (Vol. 1). Kensington, CT: The Center for Lean Business Management, LLC.
• Ohno, T. (1988). Toyota Production System. Portland, OR: Productivity Press.
• Womack, J.P. & Jones, D.T. (2003) Lean thinking : banish waste and create wealth in your corporation. New York: Free Press.

Μπαίνοντας σε ένα νέο σύστημα παραγωγής, ο μηχανικός βρίσκεται απέναντι σε ένα θεμελιώδες δίλημμα: τι από όλα αυτά τα παράδοξα που βλέπω έχουν ένα λόγο ύπαρξης άγνωστο σε μένα αλλά λογικό, και ποια είναι απλά ιστορικά κατάλοιπα που χρίζουν άμεσης βελτίωσης; Από τη μια έχουμε την πλατωνική και απόλυτη λύση σε μια αφαίρεση του προβλήματος, και από την άλλη τη “βρώμικη” πραγματικότητα. Η πρώτη προσέγγιση δίνει μια κομψή λύση στο λάθος πρόβλημα, ενώ η άλλη δίνει μια μέτρια λύση στο σωστό. Είναι προφανές ότι η ακαδημαϊκή κοινότητα προτιμά τον πρώτο δρόμο, καθώς κρίνεσαι από την εξυπνάδα, ενώ η πράξη ενδιαφέρεται για κάτι που θα βελτιώσει την υπάρχουσα κατάσταση, τώρα (έστω κι αν αυτή η λύση στο μέλλον αποδειχθεί ανεπαρκής). Η απάντηση που δίνει η Εργονομία στο πως προσεγγίζουμε μια τέτοια κατάσταση είναι ότι πρέπει πρώτα να μελετηθεί το σύστημα εργασίας και να βρεθούν οι “σταθερές” του (invariances – Rasmussen et al, 1994; Vicente, 1999). Οι σταθερές αυτές έχουν να κάνουν τόσο με τη συνάρτηση μετατροπής του εργοστασίου (πχ κάρβουνο->ενέργεια, χημικά->καλλυντικά), όσο και με πράγματα τα οποία είναι έξω από το παράθυρο χρόνου μας. Ήδη αρχίζουν τα προβλήματα, καθώς το παράθυρο χρόνου όταν δεν είσαι πια ερευνητής ή εξωτερικός σύμβουλος είναι αν μη τι άλλο ασαφές, και σίγουρα πολύ περιορισμένο. Τι πρέπει να κάνει λοιπόν ο μηχανικός μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση; Προσωπικά προσπαθώ να κρατήσω κάποιες από τις αρχές όσον αφορά τη διεισδυτικότητα της ανάλυσης από το παρελθόν μου, αλλά ταυτόχρονα ύπάρχει και μια πιο πραγματιστική χροιά στα αποτελέσματα. Το που θα ισορρπήσω θα σας το γράψω σύντομα!

References

Rasmussen, J., Pejtersen, J. A., & Goodstein, L. P. (1994). Cognitive Systems Engineering. New York: John Wiley & Sons. Vicente, K. J. (1999). Cognitive Work Analysis: Toward safe, productive, and healthy computer based work. Mahwah, NJ: Erlbaum.

Tags: cognitive_ergonomics, systems_theory, systems, manufacturing, production, παραγωγή, greek, invariances