Στο thingamy υπάρχει μια ενδιαφέρουσα κουβέντα για τα ERP και το κατά πόσο μπορούν να υποστηρίξουν ad-hoc ροές εργασίας, που αυτή τη στιγμή γίνονται μέσω e-mail ή και προφορικά.

Αναφέρει ότι τα ERPs αντιστοιχούν σε Easily Repeatable Processes: ροές εργασίας που έχουν παγιωθεί και δεν πρόκειται να αλλάξουν στο άμεσο μέλλον. Ο Sig πιστεύει ότι το συγκεκριμένο κομμάτι της αγοράς είναι κορεσμένο και δεν υπάρχουν σημαντικά περιθώρια ανάπτυξης.

Από την άλλη υπάρχουν οι BRP (Barely Repeatable Processes), οι οποίες αποτελούν αυτό που διαφοροποιεί τη μια επιχείρηση από την άλλη (ειδικά σε ζητήματα ευελιξίας).Το πρόβλημα με αυτές τις διαδικασίες είναι ότι έιναι δύσκολο να μπουν σε ένα παραδοσιακό ERP (γίνονται τόσο στατικές, που αποτελούν πλέον περιορισμό), αλλά από την άλλη και το ad-hoc workflow έχει τα προβληματα του:

Known by extensive loss of information (e-mails residing on HDDs), little knowledge acquired and reused (typical research says 70% of problems solved before without being known) and most of all, untrustworthy processes (oops, forgot to send that mail). In other words not an iota (well almost) of business process thinking or methodology applied to this huge untapped area of business processes.

Ένας παρθένος χώρος για τα ERP, ο οποίος όμως θέλει περισσότερο μάνατζμεντ παρά πληροφορική ισχύ για να κατακτηθεί…

-SAP για μικρές επιχειρήσεις?

-Δηλαδή, για πόσο μικρές? Για 5000 εργαζόμενους?

Αυτός ο υποθετικός διάλογος σχετικά με τη νέα έκδοση του SAP για μικρότερες επιχειρήσεις αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα που έχουν αντιμετωπίσει όσοι έχουν δουλέψει με SAP. Το SAP είναι ένα πολύ στιβαρό σύστημα που μπορεί να υποστηρίξει κάθε είδους διαδικασία, με ένα μεγάλο μειονέκτημα: φοβερό κόστος διαχείρισης, και προβληματική ευελιξία. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά έχουν οδηγήσει την πλειονότητα των επιχειρήσεων που έχουν εγκαταστήσει το SAP να τρέχουν σε κάποια σημεία και ένα παράλληλο σύστημα για να καλύψει τις “ατέλειες” τους.

Η λογική των συμβούλων είναι ότι το ERP σύστημα αντιπροσωπεύει κάποιες “βέλτιστες πρακτικές” (best practices) και ότι είναι προτιμότερο να προσαρμοστεί η επιχείρηση στο σύστημα, παρά το ανάποδο! Το ζήτημα είναι ότι η ευελιξία πολλών μικρότερων επιχειρήσεων βασίζεται και σε κομμάτια που διαφέρουν από αυτές τις “βέλτιστες πρακτικές”, οι οποίες αντικατοπτρίζουν μια διαφορετική πραγματικότητα.

Το στοιχείο αυτό δεν αλλάζει ακόμα και αν η διαχείριση του SAP είναι σε απομακρυσμένους servers. Αντ’ αυτού μια μικρομεσαία επιχείρηση μπορεί να τολμήσει να κάνει κάποια βήματα μόνη της, ή να δοκιμάσει ένα προϊόν πιο κοντά στα μεγέθη της (όπως το πολύ καλό -και Ελληνικό- Thesis).