Η Booz&co έχει δημιουργήσει ένα πολύ καλό παιχνίδι/προσομοιοτή του πόσο αποδοτική είναι η οργανωτική δομή και κουλτούρα μιας επιχείρησης.

Ανάλογα με το προφίλ του οργανισμού στο οποίο δρα, ο χρήστης πρέπει να επιλέξει μεταξύ ενός αριθμού δράσεων για να βελτιώσει την αποδοτικότητα της. Το ενδιαφέρον είναι ότι κάποιες κινήσεις που εκ πρώτης άποψης φαίνονται θετικές, έχουν αρνητικό αποτέλεσμα!

Στον Guardian υπάρχει ένα ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με τις λανθασμένες εκτιμήσεις που τείνουμε να κάνουμε σε σπάνια φαινόμενα (via Flowing Data) :

The single most pernicious threat to liberty today is humanity’s natural tendency to misunderstand the statistics of rare events. We’re just not wired to have good intuition about things that happen with extreme infrequency.

Το γεγονός αυτό είχε τονιστεί και από τον Nassib Taleb (Fooled by Randomness, The Black Swan), ο οποίος είχε δείξει την επίδραση που έχουν τέτοια σφάλματα στη συμπεριφορά των αγορών. Τέτοια σφάλματα οδηγούν σε πλήθος υποβέλτιστων επιλογών: μεγάλα αποθέματα στα εργοστάσια (επειδή κάποτε είχαμε ξεμείνει από α’ ύλη), χείριστες τακτικές στο πόκερ (επειδή μια φορά είχα κάνει φλος με δύο φύλλα στο χέρι) κλπ.

Το ενδιαφέρον στο άρθρο είναι ότι συνδέει την εσφαλμένη αυτή λογική με τις διάφορες στερήσεις ελευθερίας στο όνομα της τρομοκρατίας, ειδικά όταν τα εργαλεία μας δεν είναι αρκετά ακριβή:

Our innumeracy means that our fight against these super-rarities is likewise ineffective. Statisticians speak of something called the Paradox of the False Positive. Here’s how that works: imagine that you’ve got a disease that strikes one in a million people, and a test for the disease that’s 99% accurate. You administer the test to a million people, and it will be positive for around 10,000 of them – because for every hundred people, it will be wrong once (that’s what 99% accurate means). Yet, statistically, we know that there’s only one infected person in the entire sample. That means that your “99% accurate” test is wrong 9,999 times out of 10,000! Terrorism is a lot less common than one in a million and automated “tests” for terrorism – data-mined conclusions drawn from transactions, Oyster cards, bank transfers, travel schedules, etc – are a lot less accurate than 99%. That means practically every person who is branded a terrorist by our data-mining efforts is innocent.

Μερικές εταιρείες λειτουργούν διαφορετικά: στην προσπάθεια να διατηρήσει την κουλτούρα της, η Zappos δίνει ένα μπόνους αποχώρησης ύψους $1000 στους νεοπροσληφθέντες που δεν είναι ενθουσιασμένοι με την εταιρεία!

Η υπόθεση είναι ότι με αυτό τον τρόπο θα μείνουν μόνο αυτοί που πραγμάτικά πιστεύουν στα ιδανικά της εταιρείας. Αυτή τη στιγμή ένα 10% δέχεται την προσφορά και φεύγει, ενώ η Zappos σκεφτεται να αυξήσει το ποσό.

via Curious Cat 

Από το ιστολόγιο Evolving Excellence, ένας προβληματισμός για τους τίτλους και τη σημασία τους. Ο προβληματισμός είναι απλός:

πολλοί τίτλοι = οργανωτικό χάος = προβληματικές διαδικασίες

Όπως για παράδειγμα το Yahoo! το οποίο έχει 300(!!!) vice-presidents: πώς θα μπορούσε ποτέ η Microsoft να εντάξει αυτό το μόρφωμα στη δομή της;

Στην πολύ καλή σειρά διαλέξεων του Long Now Foundation, προστέθηκε μια εξαιρετική διάλεξη (mp3) του Nassim Taleb (Black Swan, Fooled by Randomness): ο Taleb ασχολείται με το πρόβλημα της εξαγωγής γενικών κανόνων από ένα πλήθος παρατηρήσεων (απαγωγή), και τα σφάλματα που κάνουμε εφαρμόζοντας την συνειδητά ή ασυνείδητα.

Που χρήσιμεύουν όλα αυτά; Οποιοσδήποτε χρησιμοποιεί το νόμο των μεγάλων αριθμών, παίρνει μέσους όρους ή αναλύει δεδομενα με το νόμο του Pareto, πρέπει πάντα να έχει κατά νου τους περιορισμούς τους, αλλιώς ένας “μαύρος κύκνος” μπορεί εύκολα να τον εκθέσει…

Η ανθρώπινη νόηση έχει μια έμφυτη προδιάθεση στο να υπερτιμά αυτούς που επιλύουν ένα πρόβλημα -ακόμα και αν το δημιούργησαν οι ίδιοι με κακούς χειρισμούς- και να υποτιμά αυτούς που το αποφεύγουν: είναι η δυσκολία του να εκτιμήσεις αυτό που δεν είναι άμεσα ορατό. Από το blog του John Kay:

In politics, business and finance, as on the seas, the hero is the person who tackles a problem, rather than the person whose actions prevent the problem arising.

Το πρόβλημα είναι γνωστό ως το πρόβλημα του καπετάνιου MacWhirr (από ένα βιβλίο του John Conrad), ο οποίος προτίμησε να πέσει σε ένα τυφώνα -ενώ είχε όλα τα στοιχεία για να τον αποφύγει- μόνο και μόνο διότι δε θα μπορούσε να δικαιολογήσει την καθυστέρηση:

He saw the signs of the oncoming storm but, having consulted the manuals of seamanship, ignored their recommendations. “Suppose”, he says, “I went swinging off my course and came in two days late, and they asked me ‘where have you been?’ ‘Went round to dodge the bad weather,’ I would say. ‘It must have been dam’ bad, they would say. ‘Don’t know,’ I would have to say, ‘I’ve dodged clear of it.’”

Πραγματικά ενδιαφέρον δίλημμα, το οποίο δεν έχει επιλυθεί από τις υπάρχουσες δομές και μεθόδους διοίκησης/αξιολόγησης.

Πέρα από το ηλεκτρονικό reporting το οποίο γίνεται -άλλοτε επιτυχώς, άλλοτε όχι- μέσα από το intranet μιας εταιρείας, ένα σημαντικό κομμάτι στη διάχυση της πληροφορίας αποτελούν και τα τυπωμένα reports. Το ενδιαφέρον χαρακτηριστικό που έχουν είναι ότι λόγω της μεγαλύτερης ανάλυσης που προσφέρει το χαρτί μπορεί να μπει περισσότερη πληροφορία χωρίς να κουράζει το λήπτη: το αντίθετο από ό,τι συμβαίνει στις παρουσιάσεις σε υπολογιστή.

Ανέβασα ένα παράδειγμα ενός τέτοιου report σε Excel σχετικά με κάποια δεδομένα παραγωγής που ίσως φανεί χρήσιμο (Report Template.xls). Στο report αυτό προσπάθησα να εφαρμόσω κάποιες από τις ιδέες της Juice Analytics.

Κάποιοι χρήσιμοι πόροι για όποιον επιχειρήσει κάτι ανάλογο αποτελούν:

• το blog της Juice Analytics
• τα βιβλία του Tufte
• το blog του guru του BI, Nicolas Bissantz και του σκύλου του!

Το ηλεκτρονικό περιοδικό Edge.org δημοσίευσε την ερώτηση του για το 2008 την οποία απαντούν μερικοί από τους πιο σημαντικούς “ανθρώποι του πνεύματος”. Highlights: η κατάρρηψη του Piaget από τον Howard Gardner, ο προβληματισμός της Irene Pepperberg για την επιστημονική προσέγγιση και τα πειράματα:

Third, I’ve learned that the scientific community’s emphasis on hypothesis-based research leads too many scientists to devise experiments to prove, rather than test, their hypotheses. Many journal submissions lack any discussion of alternative competing hypotheses: Researchers don’t seem to realize that collecting data that are consistent with their original hypothesis doesn’t mean that it is unconditionally true. Alternatively, they buy into the fallacy that absence of evidence for something is always evidence of its absence.

I’m all for rigor in scientific research — but let’s emphasize the gathering of knowledge rather than the proving of a point.

Στο thingamy υπάρχει μια ενδιαφέρουσα κουβέντα για τα ERP και το κατά πόσο μπορούν να υποστηρίξουν ad-hoc ροές εργασίας, που αυτή τη στιγμή γίνονται μέσω e-mail ή και προφορικά.

Αναφέρει ότι τα ERPs αντιστοιχούν σε Easily Repeatable Processes: ροές εργασίας που έχουν παγιωθεί και δεν πρόκειται να αλλάξουν στο άμεσο μέλλον. Ο Sig πιστεύει ότι το συγκεκριμένο κομμάτι της αγοράς είναι κορεσμένο και δεν υπάρχουν σημαντικά περιθώρια ανάπτυξης.

Από την άλλη υπάρχουν οι BRP (Barely Repeatable Processes), οι οποίες αποτελούν αυτό που διαφοροποιεί τη μια επιχείρηση από την άλλη (ειδικά σε ζητήματα ευελιξίας).Το πρόβλημα με αυτές τις διαδικασίες είναι ότι έιναι δύσκολο να μπουν σε ένα παραδοσιακό ERP (γίνονται τόσο στατικές, που αποτελούν πλέον περιορισμό), αλλά από την άλλη και το ad-hoc workflow έχει τα προβληματα του:

Known by extensive loss of information (e-mails residing on HDDs), little knowledge acquired and reused (typical research says 70% of problems solved before without being known) and most of all, untrustworthy processes (oops, forgot to send that mail). In other words not an iota (well almost) of business process thinking or methodology applied to this huge untapped area of business processes.

Ένας παρθένος χώρος για τα ERP, ο οποίος όμως θέλει περισσότερο μάνατζμεντ παρά πληροφορική ισχύ για να κατακτηθεί…

Ένα υποψήφιο όνομα γι αυτό το ιστολόγιο ήταν ‘just another buzzword’. Η φράση αυτή αναφέρεται στις διάφορες μόδες που περνάνε από το μάνατζμεντ, όπως BPR, TQM, KM κλπ. Οι λέξεις αυτές προωθούνται από τους συμβούλους και εντυπωσιάζουν, η εφαρμογή τους όμως συνήθως γίνεται πρόχειρα και τα όποια οφέλη μένουν ανεκπλήρωτα.

Ένας από τους λόγους είναι ότι οι περισσότεροι βλέπουν τα εργαλεία αυτά απομονωμένα και αγνοούν τη φιλοσοφία που υπάρχει από πίσω τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το TPS (Toyota Production System), από το οποίο οι περισσότεροι κρατάνε μόνο τα μηδενικά αποθέματα και ίσως το one-piece-flow, αλλά αγνοούν πλήρως όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του.

Σε ανάλογο κλίμα είναι και η ετήσια αναφορά της Bain & Company, η οποία βάζει στο ίδιο επίπεδο strategic planning και corporate blogs! Ακόμα και με αυτούς τους περιορισμούς όμως, δεν παύει να είναι μια ενδιαφέρουσα έρευνα που δίνει μια αίσθηση για το τι είναι επίκαιρο και τι “δουλεύει”.

Ταυτόχρονα, το νέο τεύχος του Harvard Business Review (Dec 2007), κάνει μια ταξινόμηση των εργαλείων αυτών για το 2006 βάσει της διάδοσης και επιτυχίας τους:

Προσωπικά μου κάνει εντύπωση η πολύ χαμηλή βαθμολογία του RFID: εγγενείς δυσκολίες ή υπεραισιοδοξία όσον αφορά τη συνεισφορά του;